Sınırda

“Bu olmamışlık hissini biliyorum ben. Başkalarının benim için hayal ettiği hayatı giyiyorum üstüme. Olmuyor, sarkıyor her yeri, kolları kısa, omuzları geniş kalıyor. Benim hayatım değil bu. Her zaman davranmam gerektiği gibi davranıyorum ve bu çok yorucu. Birden fazla Ada yaşatıyorum, kolay değil. Beni şu an iyi hissettirebilecek tek gerçek, her şeyin bitebilme ihtimali. Bilmiyorum, belki de sadece silinip gitmekten korkuyorum. Geriye yaşadığıma dair bir kanıt bırakmak istiyorum. Ne kadar can sıkıcı, benim hikâyemin sana seni sevdiğimi söylediğim gün başlamaması.”

Yazmak, ifade etmenin değil, katlanmanın bir biçimiydi. Söyleyemediklerini yazıya döktü. Anlattıkça da, sustuklarıyla yüzleşti.

“Sınırda”, bir çöküşün ya da bir iyileşmenin değil; kendiyle çarpışan bir aklın romanı.
Sevilmeye duyduğu ihtiyaç, terk edilme korkusu, gerçeği çarpıtan düşünceleri, ani duygusal geçişleri...
Sürekli eksik kalan bir sevgi, tamamlanamayan bir yas, dile gelmeyen bir utanç...
Tüm bunlar onun iç sesiyle girdiği savaşın cepheleriydi... Zamanla bu iç ses, hem düşmanı hem de tek tanığı hâline geldi.

Sınırda, yalnızca psikolojik bir rahatsızlığın edebi temsili değil, insan zihninin sınırlarında gezinen bir anlatıdır. Ada’nın sesi, bazen bizim sesimiz. Ve bu roman, o sesi bastırmak yerine onunla kalmayı seçen herkes için yazıldı.

Çünkü bazı hikayeler hayatımızdan sadece geçip gitmez. Bazı hikayeler, kendimize dönmenin bir yoludur.